A jaka jest prawda o pochodzeniu pereł? cz. II

W Europie kolekcje muszli znane były od czasów wielkich podróży w XVII wieku. W Polsce do największych należał zgromadzony w XIX wieku zbiór Władysława Lubomirskiego. Zawierał on około 40 tysięcy okazów muszli z całego świata obejmujących około 8 tysięcy gatunków. Zbiór ten zasilił wielką kolekcję Instytutu Zoologicznego PAN w Warszawie złożoną z blisko jednego miliona okazów.

Mimo, że tradycyjna konchologia obecnie traci naukowe znaczenie, gdyż badania mięczaków opiera się głównie na analizach anatomo- porównawczych ich części miękkich, to na całym świecie nadal panuje duże zainteresowanie kolekcjonowaniem różnobarwnych muszli o ciekawych i niepowtarzalnych kształtach. Archeolodzy z gatunków muszli znalezionych w czasie wykopalisk wnioskują o przebiegu traktów handlowych. Najdawniejsze znalezisko muszli to jaskinie Cromagnon, w której zamieszkiwał człowiek pierwotny już 25 tysięcy lat temu. Muszle owe pochodzą z mórz południowych. Można więc przypuszczać, że już w tym czasie istniały kontakty między mieszkańcami wybrzeży Oceanu Indyjskiego i Spokojnego a Europejczykami. Muszle służyły jako ozdoby, naczynia, przedmioty kultu i środek płatniczy.

Na drugiej półkuli, w Ameryce Północnej, szczepy indiańskie z Wielkich Równin czciły kopalne głowonogi – amonity. Skamieniałości te były najważniejszym elementem w obrzędach snu kamiennego, czyli poszukiwania wizji, w’ którym człowiek spotykał się sam z sobą. Przypisywano amonitom cechy nadprzyrodzone, tak więc modlono się do nich o powodzenie w polowaniu na bizony i o szczęśliwy los. Nazywano amonity Wanisunga, co miało oznaczać życie w nasieniu, nasienie w muszli, uważając te spiralnie zwinięte muszle za symbol procesu życia.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>