Almandyny

Brat piropu – krwistoczerwony, wiśniowy lub nawet brunatny almandyn nazwę zawdzięcza miejscowości Alabama w Azji Mniejszej, gdzie go znaleziono i w czasach Pliniusza obrabiano. Kamienie te, szlifowane w formie kaboszonów, zdobiły różne wyroby metalowe. Kamienie takie nazywano karbunkulami od łacińskiego słowa carbun- culus – iskierka. W czasach Pliniusza, a nawet i później, nazwa ta miała szersze znaczenie, gdyż określano nią wszystkie kamienie o barwie malinowoczerwonej. Pliniusz tak pisa! o nich: „Pierwsze miejsce wśród tych kamieni zajmuje karbunkul, nazywany tak, gdyż przypomina ogień, chociaż w rzeczywistości nie podlega on działaniu ognia z tego też powodu niektórzy ludzie zwą go kamieniem niepalnym”.

Almandyny zazwyczaj są droższe od piropów. Wjubilerstwie mają duże powodzenie almandyny o jaśniejszym zabarwieniu, którym nadaje się zazwyczaj szlif kaboszonowy. Niektóre almandyny wykazują zjawisko asteryzmu, w postaci czteroramiennej gwiazdy.

Almandyny występują zarówno w skałach magmowych, jak i metamorficznych. Podobnie jak i inne granaty można je znaleźć w złożach wtórnych okruchowych. Złoża o handlowym znaczeniu znajdują się na Cejlonie, w południowej Australii, Brazylii, Urugwaju, Azji Mniejszej i w kilku stanach Ameryki Północnej. I wreszcie trzeci z bezwapniowych granatów – spessartyn – o zabarwieniu brunatnym, brunatnoczerwonym, pomarariczowoczerwonym, niekiedy z odcieniem fioletowym. Znawcy granatów twierdzą, że jeśli na rynkach jubilerskich byłoby dość odpowiednich spessartynów, byłyby to kamienie bardzo chętnie kupowane przez wielbicieli kamieni o nieprzeciętnej barwie. Dorodne spessartyny trafiają się w przyrodzie niesłychanie rzadko. W Europie spessartyny występują w Baw’arii i Tyrolu, w Ameryce Północnej w Stanach Wirginia i Newada, a także na Cejlonie.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>