Analiza Vanquelina

Pliniusz Starszy wysoce cenił szmaragd, stawiając go na trzecim miejscu, zaraz po diamentach i perłach. Uważał też, że nie ma drugiego kamienia, który byłby przyjemniejszy dla oczu. Pisał on „Najbardziej ceni się te beryle, które swą barwą przypominają czystą, zieloną wodę morską”. Ale fakt, że szmaragd i beryl to dwie odmiany tego samego minerału, stwierdzono dopiero pod koniec XVII wieku. Do takiego wniosku doszedł słynny krystalograf francuski Haiiy, stwierdzając, że minerały beryl i szmaragd są krystalograficznie identyczne. Innymi słowy mają identyczną postać krystaliczną, taką samą gęstość, twardość i wiele jeszcze innych jednakowych właściwości. Logicznie wnioskując, sądzi! też. że skład obu minerałów będzie identyczny. Dla wyjaśnienia tej sprawy, poprosił chemika Vanquelina o dokonanie chemicznego badania obu minerałów.

Analiza Vanquelina potwierdziła, że beryl i szmaragd mają jednakowy skład chemiczny, ale inny, niż wykazały to poprzednie analizy. I tak dzięki owym kamieniom szlachetnym odkryto, poddając je dalszym badaniom, jeden z najcenniejszych pierwiastków ery atomu – pierwiastek beryl.

Narodziny pierwiastka berylu zostały ogłoszone na zebraniu Akademii Francuskiej w dniu 15 lutego 1798 roku, a więc w znaku zodiakalnym Wodnika. Nadano mu nazwę Glucinium, o symbolu Gl, a to z racji słodkiego smaku soli tego pierwiastka. We Francji nazwa ta utrzymała się do dziś. W innych krajach stosuje się nazwę beryl. Sądząc jednak z pism Pliniusza, spodziewał się on identyczności berylu i szmaragdu, pisząc: „Beryl, jak przypuszczają, ma ten sam charakterjak szmaragd, a nawet może i jest identycznym z nim”. Sama nazwa minerału berylu pochodzi z łaciny bcryl- lus, a ta z kolei z greki. Nazwa szmaragd pochodzi z perskiego i przez łaciński smaragdus dotrwała do naszych czasów.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>