Andradyt

W grupie granatów zawierających wapń zwykle na pierwszym miejscu wymienia się grossular. Nazwa kamienia pochodzi od łacińskiej nazwy agrestu – grossularia, bo zabarwienie granatu jest identyczne z tym owocem – od bladozielonego, poprzez zielonożółty, aż po czerwonawobrunatny, powtarzając wszystkie stadia od niedojrzałego do przejrzałego owocu. Najbardziej popularne grossulary – to te o barwie żółtych i cynamonowobrunatnych. Mają one odrębną nazwę – hesonitu lub kamienia cynamonowego. Hesonity zwane są nieraz hiacyntami cejlońskimi lub fałszywymi. Najwięcej hesonitu wydobywa się z okruchowych złóż wtórnych na Cejlonie.

Drugie miejsce w tej grupie granatów zajmuje andradyt. Wykazuje on dużą rozmaitość barw: od brunatnoczerwonej, brunatnej i czarnej do zielonej i żółtej. Żółtawe odmiany podobne do topazu nazywa się topazolitem. Najcenniejszą odmianą jest zielony demantoid – z racji swego uroku i zielonego zabarwienia zwany oliwinem lub szmaragdem uralskim. Sama nazwa demantoidu pochodzi z flamandzkiego demant, co oznacza diament. Niespotykaną barwę zieloną zawdzięcza demantoid domieszce chromu. Istnieje jeszcze czarna odmiana andradytu z domieszką tytanu. Ta odmiana nosi nazwę melanitu. Z racji owego czarnego zabarwienia melanit jesl używany jako klejnot żałobny. Andradyty występują na Uralu, w Saksonii i na Węgrzech..

Trzecim, bardzo rzadkim granatem o szmaragdowozielonym zabarwieniu jest uwarowit, nazwany tak na cześć rosyjskiego grafa S.S. Uwarowa, który był przewodniczącym Petersburskiej Akademii Nauk.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>