Czym jest bursztyn?

Ale odpowiedzmy na pytanie, czym jest ów bursztyn? Nie znamy dotychczas dokładnie wszystkich jego tajemnic. Najprościej jest podać skład chemiczny „płonącego kamienia” – tak bowiem określali go Niemcy {hrennender Stein-Bernstein). Bursztyn składa się z 79% węgla, 10% tlenu, 11% z wodoru, ponadto zawiera niewielkie ilości siarki. Wzór chemiczny jest prosty: C10H16O – tyle tylko, że różne barwy oraz miejsce znalezienia owego skarbu także bywa rozmaite. W największych ilościach bursztyn występuje na wybrzeżach Morza Bałtyckiego – zwłaszcza między Gdańskiem a Kłajpedą, na półwyspie Sambia oraz w okolicach Słupska.

W Europie bursztyn znano jako materiał do wyrobu ozdób i talizmanów już w okresie młodszego paleolitu. Zbierano go wówczas w morenach lodowców północnych. W neolicie i epoce brązu dociera! do Grecji, czego dowodem stały się znaleziska bursztynowych paciorków w kopułowych grobach w Mykenach. Ten jeden z najstarszych grodów na Peloponezie, położony na obronnym wzgórzu, według mitu został założony przez Perseusza, herosa, który zabił Meduzę w drugiej połowie IL tysiąclecia przed naszą erą, Homer opiewał Makeny jako miasto króla Agamemnona „obfitujące w złoto”, ale znał także bursztyn, który nosił grecką nazwę „elektronu”, co oznacza „świeci się i błyszczy”. Od tej greckiej nazwy wzięła swe imię elektryczność – ponieważ potarty bursztyn miał siłę przyciągania okruchów suchej trawy. Na tej podstawie uczony Tales z Miletu uznał (na 640 lat p.n.e.), że bursztyn ma duszę. Potwierdzali to Rzymianie.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>