Główne bóstwo babilońskiego panteonu – Marduk

Liczbą świętą tajemniczej Isthar – czczonej zresztą daleko poza granicami Mezopotamii – było 15. Symbolem bogini była ośmio- ramienna gwiazda. Przedstawiano ją w roli matki – karmiącej, obnażonej kobiety lub groźnej bojownicz- ki, jadącej na wozie zaprzężonym w Iwy. Jej prawzorem była bogini In- anna, a sama Isztar miała się niebawem zamienić w niesamowitą boginię Astarte, Afrodytę czy Wenus. Kult bogiń – opiekunek był zresztą wcześniejszy od kultu męskich bóstw, co stanowi dla uczonych widoczne ślady epoki matriarchatu w dziejach ludzkości.

Wokół niej i boga pasterzy Dumuzi (Tammuza) stworzono mit wiecznego zamierania i odradzania się życia. Śpiewano o niej hymny, jako o tej, która zstąpiła do piekieł, gdzie ją uwięziono. Tak więc przeszła przez 7 bram do krainy bezpowrotnej, „…ku domowi, z którego nie wychodzi, kto weń wejdzie”.

Główne bóstwo babilońskiego panteonu – Marduk rządziło najbardziej okazałą planetą spośród wszystkich, czyli Jowiszem. Pierwotnie był to miejscowy, rzec można, regionalny bóg miasta Babilon, potem jednak stał się panem wszystkich bóstw.

To właśnie Marduk miał się troszczyć o człowieka, a ponadto utrzymywać miasto i państwo. Marduk także był bohaterem walki ze złowrogą Tiamat – chaosem wodnym. Dopiero po zwycięstwie nad Tiamat został stworzony człowiek. Zmagania Marduka ze złowrogą Tiamat nadzwyczaj barwnie i szczegółowo opisywali autorzy wielkiego eposu zachowanego na glinianych tabliczkach. W każdym razie od Babilończyków wywodzi się tradycja astrologiczna, dotycząca planety Jowisz. Dar zwyciężania udziela się ponoć wszystkim, na których spływają dobroczynne blaski tej planety. Marduk (czyli rzymski Jowisz-Jupiter) był synem boga Ea, co jednocześnie oznaczało bóstwo panujące nad wszelką magią. Znalazło to swój szczególny wyraz w przydomku sumeryjskim Marduka – Asariluhi (u Sumerów był to po prostu bóg magii).

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>