Granaty

Wobec różnorodności składu chemicznego, właściwości granatów też zmieniają się w dość szerokich granicach. Granaty mogą być zupełnie przezroczyste, przeświecające lub zupełnie nieprzezroczyste. Połysk mogą mieć szklisty, matowy lub tłusty. Wreszcie barwy są tak różnorodne, że występują okazy od bezbarwnych, poprzez wszelkie możliwe kolory, prócz niebieskiego, do czarnych.

W mineralogii, dla ułatwienia, granaty dzieli się na dwie grupy: te, które w swoim składzie nie zawierają wapnia, i te, które zawierają. Nazwy grup utworzono z pierwszych liter ich przedstawicieli. I tak granaty bezwapniowe nazwano piralspitami (pirop, almandyn, spessartyn), a te z wapniem ugrandytami (uwaronit, grossular i andradyt).

Grupa bezwapniowych granatów, czyli piralspitów – to przeważnie granaty ciemnoczerwone, wiśniowe lub nawet brunatne. Grupa ugrandytów – to bezbarwne, żółte lub zielonawe granaty. Zacznijmy od granatów czerwonych. Pirop i almandyn to dwa bardzo zbliżone do siebie granaty, zarówno składem, jak i wyglądem. Pirop o rubinowoczerwonej barwie był jednym z najpopular- niejczych odmian granatu, szczególnie w Europie, która zawsze była uboga w złoża drogocennych kamieni. Już w XIII wieku w samym sercu Europy, w pobliżu znanego dziś uzdrowiska czeskiego Karlove Vary, odkryto właśnie piropy. Nazywano je także bohemskimi granatami. Sama nazwa piropu pochodzi z greki i znaczy „ogniopodobny”. Swoją ognistą barwę zawdzięcza pirop nie tylko domieszce żelaza, ale także i chromu.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>