Gwiazdy różnej klasy

Klasa B – to gwiazdy Oriona o barwie niebieskawej, zwane także helowymi. Są ogromnych rozmiarów, temperatura ich powierzchni w’ynosi około 25 000 K. W klasie A mieszczą się takie słynne gwiazdy, jak Syriusz, Alfa Andromedy. Są barwy białej, zwą je także wodorowymi, a temperatura ich powierzchni utrzymuje się na poziomie 11 000 K.

W klasie F sklasyfikowano gwiazdy pośrednie między Syriuszem i Słońcem, barwy żółtobiałej zwą je także gwiazdami wapniowymi. Temperatura powierzchni – 7500 K. Dopiero w klasie G mieszczą się gwiazdy typu Słońca o barwie żółtej i temperaturze powierzchni 6000 K. Poza Słońcem obejmuje ta klasa Kapellę oraz Alfę Centaura.

W klasie K można odnaleźć gwiazdy typu Arktura o barwie czerwonosłonecznej. To wielkie, ale bardzo rozrzedzone czerwone olbrzymy, jakich wiele w naszej galaktyce. Temperatura powierzchni wynosi 4200 K.

Klasa M obejmuje gwiazdy typu Antaresa, czyli o barwie pomarańczowej. W widmie ich można odkryć wapń i tytan. Temperatura powierzchni około 3000 K. W klasie N można odnaleźć ciemnopomarariczowe i czerwone gwiazdy węglowe. Temperatura powierzchni jest najniższa spośród przedstawionych, wynosi bowiem 2600 K.

To bardzo dziwne, gdy sobie uświadomimy, że ludzie od wieków czcili ogromne kule gazów odznaczające się niewyobrażalną wprost temperaturą i mówili o zimnym świetle gwiazd. Ta swoista poezja nieporozumień wyobraźni i rzeczywistości, opisanej i zanalizowanej naukowo, jest jednak daleka od podróży w krainy astrologicznych cudów.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>