Korale i ch zastosowanie cz. II

Warto przypomnieć, iż korale odgrywały ważną rolę w Azji, szczególnie w Chinach, jako oznaka urzędowej godności. W XVII wieku odpowiednimi guzami na czapce oznaczano stopnie mandaryńskie: pierwszy – rubinem, drugi koralem (było ich dziewięć). Gremium owych dostojników i uczonych składało się z 27 osób. Przy oficjalnym powoływaniu do owego grona wybranych brano pod uwagę zarówno arystokratyczne pochodzenie, jak znajomość literatury klasycznej, lata służby dla cesarza, zdolności, zapal, szlachetne uczynki etc. Warto podkreślić wysokie miejsce koralu w owej symbolice – przewyższał on nawet szafir, którym się legitymował mandaryn III stopnia. Owo miejsce wiązało się z systemem legend i wierzeń obywateli Państwa Środka, a także z osobliwą astrologią chińską, której odpryski jedynie dotarły do naszych czasów.

Korale pięknie oprawiali w srebro Mongołowie, dla których czerwony koral symbolizował ogień, czczony przez ludy koczownicze i plemiona najeźdźców. Współczesna ludowa biżuteria mongolska oraz rzemiosło artystyczne nawiązuje do starych tradycji rękodzieła sprzed wieków. W naszej szufladzie leży spory płaski koral, przywieziony właśnie z Mongolii. To bardzo stary egzemplarz, prawdopodobnie element tradycyjnego stroju.

Najazdy tatarskie na Polskę stawały się tematem krwawych legend i smutnych opowieści, podobnie jak legendy o pięknościach uprowadzanych w jasyr przez jeźdźców na małych, zwinnych koniach. Opowieści posłów wysyłanych do chanów czy odważnych zakonników pertraktujących o wykup jeńców słuchano z nabożnym podziwem. Chanat krymski słynął z okrucieństwa – Girejowie podejmowali dalekie wyprawy, przywożąc bogate łupy i jeńców. Pośród jeńców nie brakowało młodych, urodziwych dziewcząt, porywanych nie tylko z chłopskich chat, ale i ze szlacheckich dworów. Przetrwały legendy o tych czasach do dzisiaj – najpiękniejsze branki zabierał chan do swego haremu.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>