Mity sumeryjskie

Ninurta utracił potem swe znaczenie na rzecz Marduka, pozostał natomiast opiekunem sztuki przepowiadania przyszłości, stąd też nazywano go „panem widzenia”. Przedstawiono Ninurtę stojącego na grzbiecie byka z wiązką piorunów w ręku.

Stosunkowo późne mity babilońskie mówią, że Marduk zanim stworzył świat zatroszczył się w pierwszej kolejności o bogów, dając im jako domy specjalne gwiazdozbiory.

Już najwcześniejsze mity sumeryjskie wiązały niebo i gwiazdy z bóstwami. Warto tu przypomnieć, że najstarszym i początkowo najważniejszym bogiem Mezopotamii był Anu. Pierwotnie jego imię oznaczało po prostu „gwiazdę”, „niebo”, potem „bóg nieba”. Zamieszkiwał najwyższą część nieba, biegnącą wzdłuż równika niebieskiego, razem ze swą czcigodną małżonką – Antu, czyli Ziemią. Ośrodkiem kultu boga Anu było miasto Uruk. Jego świętym zwierzęciem był byk. Poświęcono mu pierwszy mięsiąc roku – nisan (marzec-kwiecień) i każdy pierwszy dzień miesiąca. Jego świętą liczbą było 60.

Bóg ten traktowany przez wiernych Mezopotamii z należytym dystansem, jako „wielki i wyniosły król bogów”, ze swej wysokości nie przejawiał zbyt wielkiej życzliwości w stosunku do ludzi, zachowywał się raczej biernie.

Wyobrażano go sobie w postaci czapki z rogami, położonej na tronie, co do dziś symbolizuje Byka w znakach Zodiaku. Ustalenia mędrców chaldejskich dotarły do naszych czasów za pośrednictwem starożytnej Grecji, Wspomniany już wcześniej kapłan boga Marduka Beroes (Berossos) z Ił w. p.n.e. przyswoił tradycje astrologiczne poprzedników, a równocześnie podobno przepowiadał tak znakomicie przyszłość, że wdzięczni klienci wystawili mu posąg z językiem ze szczerego złota. Tym razem mowa okazała się złotem – wbrew obiegowemu powiedzeniu.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>