Odcienie naturalnego akwamarynu

W mineralogii pod nazwą berylu znany jest minerał o wzorze chemicznym Be3AI2(Si6018). Jest to gli- nokrzemiun berylu. Analizując ten minerał często znajdowano w nim nieduże ilości metali alkalicznych, a także gazu helu. Pierwiastki te jednak nie są stałymi elementami struktury tego minerału. Wchodzą w kanaliki owej struktury utworzonej przez glin, knem, tlen i beryl. Glin może zastępować w niewielkiej ilości chrom i żelazo. W szmaragdach dodatkowo jeszcze stwierdzono obecność od 1 do 2% wody. Słynny geochemik Goldschmidt stwierdził, że w norweskich berylach występuje także pierwiastek wanad. I właśnie owe niewielkie ilości chromu lub wanadu lub obu pierwiastków jednocześnie nadają szmaragdom ową barwę soczystej zieleni tak radosną dla oczu zalecano nawet, aby patrzenie w szmaragdową toń kamienia stosować jako lek dla chorych oczu. W odróżnieniu od innych zielonych kamieni, szmaragd zachowuje swą barwę przy różnym oświetleniu. Znowu tu można oddać głos Pliniuszowi: „Ani jasny słoneczny blask, ani rozproszone dzienne światło, ani też światło sztuczne nie wpływa na zewnętrzny wygląd szmaragdu” – pisał przed wiekami ten wielki filozof. Sądząc z bogactwa materiału opisowego szmaragdu, pozostawionego nam przez tego mędrca starożytności, ukochał on ten kamień jako symbol oryginalnego piękna i wielkiej stałości, której tak poszukujemy często wśród ludzi.

Odcienie naturalnego akwamarynu zmieniają się od błękitnego do żółtozielonego: zabarwienie to pochodzi od domieszki żelaza. Różowe odcienie morganitów spowodowane są obecnością w nich litu.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>