Pojęcia babilońskie a współczesna astrologia

Stąd też trudno dziś bezwzględnie rozstrzygać, kto wyrysował pierwszą mapę. Kto po raz pierwszy odkrył przed współobywatelami ważną dła astrologii kwestię związku losów ludzkich z biegiem planet? Kto nadał imiona gwiazdom, uznawanym za ważne ze względu na blask i wielkość? Nie wiadomo – uczeni współcześni w’cale nie są pewni autorstwa Babilończyków. W każdym razie odkrycia Sumeryjczyków przyswoili sobie zarówno Babilończycy, jak i Hebrajczycy, a za pośrednictwem Babilonu także i starożytni Grecy.

W każdym razie – a tego możemy być pewni – nazwy znaków zodiaku, czy raczej ich imiona, bo tak to właśnie w astrologii określano, pochodzą z pradawnych czasów rodzenia się naszej cywilizacji w Dwu- rzeczu. czyli między Eufratem i Tygrysem.

Nawet współczesna nam astrologia opiera się na dwóch pojęciach babilońskich – zodiaku i boskości ciał niebieskich. Do zwierzyńca niebieskiego zaliczano początkowo tylko te gwiezdne konstelacje, przez które biegnie droga Słońca w ciągu jednego roku. Pierwszą konstelacją, która otrzymała nazwę był Taurus, czyli Byk. Pochodzenie nazwy tłumaczono tym, że na 2000 lat przed naszą erą zrównanie wiosenne następowało wtedy, gdy Słońce znajdowało się w pobliżu Hiad – konstelacji w kształcie litery V – w jej składzie jaśniała gwiazda pierwszej wielkości – Aldebaran. Wiosenne zrównanie zawsze było istotną datą dla rolników – stąd też Hiady i sąsiadujące z nimi gwiazdy nazywano Mulmullu, czyli Byk. Byk w wierzeniach mógł być zarówno symbolem wiosennej orki, jak i płodności. A może był i jednym i drugim? Później otrzymały własne imiona inne konstelacje zodiakalne.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>