Posejdon a Zeus

Gdy malec dorósł, przystąpi) do walki z ojcem. Aby uwolnić rodzeństwo z brzucha Kronosa podano mu specjalny napój, po którym dostał torsji i zwymiotował połknięte potomstwo. Wspólnie stanęli do walki przeciwko Kronosowi oraz jego tytanom. Po dziesięciu latach walk odnieśli zwycięstwo nad tytanami. Tylko jeden z nich – Okea- nos – odmówił poparcia Kronosowi. Zwyciężeni zostali strąceni w głąb Tartaru, a trzej bracia przystąpili do losowania. W jego wyniku Zeus otrzyma! niebo, Posejdon – morze. Hades – podziemia. Wprawdzie Zeus musiał zachowywać czujność, ponieważ różni konkurenci marzyli o zdobyciu jego miejsca pierwszego wśród równych, ale od tej pory podział świata stał się faktem.

Posejdon nie mógł darować Zeusowi władzy: raz napuścił na młodszego brata swych synów – olbrzymów Efialtesa i Otosa. Każdy z nich liczył sobie 10 sążni wzrostu (czyli 17 m). Mieli oni zdobyć Olimp oraz zgwałcić Herę i Artemidę. Przystąpili do oblężenia Olimpu, piętrząc okoliczne góry. Grozili także, że będą tak długo wrzucać skały do morza, aż wystąpi ono z brzegów. Obaj napastnicy zginęli dzięki podstępowi dziewiczej Artemidy – przemieniła się bowiem w łanię i pojawiła się między nimi. Obaj giganci rzucili naraz swymi oszczepami w łanię, ale łania znikła, natomiast ostrza utkwiły w piersiach braci, którzy przeszyli siebie nawzajem.

Kiedyś sam Posejdon musiał kolejny bunt przeciwko młodszemu bratu gorzko odpokutować. Zeus wygnał go z Olimpu na Ziemię i bóg jako prosty śmiertelnik musiał przez 10 lat wznosić mury Troi. Ponieważ król nie zapłacił mu za tę pracę, odtąd prześladował Troję i jej mieszkańców swą nienawiścią. Mściwość należała bowiem do jego cech szczególnych.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>