Powstanie Fiołkowego kamienia o nazwie ametyst

Popił sobie więc swoim zwyczajem i udał się w pogoń za wybranką. I gdy już miał ją schwytać, przerażona nimfa wezwała na pomoc boginię łowów – Artemidę, która w ostatniej chwili zdążyła zamienić Amethys w przezroczysty, połyskliwy kamień barwy wrzosów leśnych, nazwany od imienia nieszczęśliwej nimfy – ametystem. Legenda mówi, że zawstydzony swym nieokiełznanym pożądaniem Dionizos nadał owemu kamieniowi magiczne właściwości ochrony przed pijaństwem i poskramiania niskich chuci.

Tyle legenda, a jaka jest prawda o tym fiołkowym kamieniu. Mineralodzy wywodzą nazwę ametystu od greckiego słowa – ma- thysos – pijany, a zaś jest przeczeniem, stąd kamień ów był uważany za przeciwdziałający skutkom pijaństwa. Podobno nawet starożytni Grecy dodawali sproszkowany ametyst do wina, żeby zapobiec skutkom opilstwa. Wiadomo, że kamień ów należy do ogromnej rodziny minerałów kwarcu, o stosunkowo prostym wzorze chemicznym Si02, identycznym z drobnymi ziarenkami piasku nadmorskiego czy rzecznego. Rodzina kwarcu jest rzeczywiście liczna. Należą do niej bowiem kryształy przezroczystego i bezbarwnego kwarcu zwane kwarcem górskim, miodowożółte cytryny, różowe i fiołkowe w różnych odcieniach ametysty, czy wreszcie prawie czarne moriony, nie mówiąc o tych zabarwionych na szaro, zwanych zadymionymi. Należy jednak pamiętać, że nazwę ametystu stosowano nie tylko do fiołkowych kwarców. Fioletowe korundy i purpurowe granaty zwano też wschodnimi ametystami. Najpiękniejsze okazy czerwonawo- i purpurowo- fioletowych ametystów znane są jubilerom pod nazwą syberyjskich.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>