Sztuka barwienia kamieni – kontynuacja

Najczęściej agaty barwi się na czarno, żółto, brunatno, zielono i niebiesko. Żmudna to bardzo praca. W celu uzyskania agatu zabarwionego na czarno, trzeba poświęcić około miesiąca pracy nad nim. Wymaga on czyszczącej kąpieli w roztworze sody tub kwasu azotowego czy solnego, która usuwa wszystkie zanieczyszczenia. Potem czeka go kąpiel słodka, najlepiej w roztworze miodu lub cukru. Musi w niej przebywać do trzech tygodni przy stałym ogrzewaniu, ale nie gotowaniu. Ostatnia kąpiel, tym razem już krótka, w kwasie siarkowym na gorąco. Kwas ten rozkłada cukier, wytrącając węgiel, który właśnie barwi agat na czarno. Po tych kąpielach pozostają już tylko zabiegi upiększające. Po usunięciu pozostałości kwasu przez ogrzewanie agatu, szlifuje się go i poleruje. Jeśli trzeba jeszcze poprawić mu urodę, kąpie się go w oleju, co znakomicie poprawia jego połysk.

Uzyskiwanie innych zabarwień agatów jest trochę bardziej skomplikowane i wymaga też większego doświadczenia. Stosuje się przeróżne barwniki. I tak barwę różową nadaje się agatom przy użyciu aniliny, zielone zabarwienie nadają agatom kąpiele w solach chromowych i niklowych, niebieskie – w żelazocyjanku potasu, czerwone – w siarczanie żelaza.

Od najdawniejszych czasów były agaty ulubionymi materiałami kamiennymi do rzeźbienia w nich miniatur, a także wykonywania z nich różnych drobiazgów służących nie tylko ozdobie. Za jeden z najstarszych zabytków sztuki romańskiej w Polsce uważa się kielich św. Wojciecha. Jest to czara wykonana z agatu, jak się szacuje w wieku IX lub X, oprawę metalową sporządzono o wiele później.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>