Sztuka barwienia kamieni

W trakcie długotrwałego wietrzenia skał wylewnych, pod wpływem warunków atmosferycznych buły agatowe, jako bardziej odporne na niszczenie, stopniowo gromadziły się w jednym miejscu, tworząc złoże agatów. Tak w dużym skrócie przedstawia się historia najbogatszych złóż agatów znanych w Brazylii, Urugwaju, Ameryce Północnej i w Związku Radzieckim. W Europie przez długi czas najbardziej znanym rejonem występowania agatów był nadreński okręg Idar – Oberstein. Eksploatowano tu dobre kamienie od czasów rzymskich aż do XIX wieku, do ich wyczerpania.

Nie zawsze jednak znalezione agaty mają piękne zabarwienie pastelowe przeważnie dominują barwy szare lub brązowe, ale przecież człowiek ma fantazję oraz inteligencję. Czego bowiem poskąpiła przyroda można dołożyć sztuką, naprawiając niedoskonałość urody.

Sztuka barwienia kamieni, znana już w starożytności, była otoczona jednak zawsze głęboką ta jemnicą. Tak więc do dziś nawet nie wiemy, mimo wielkiego postępu w chemii i fizyce, jak zwykłemu kryształowi górskiemu nadano piękną, szmaragdową barwę.

W nowszych już czasach najsłynniejsze były pracownie kamieniarskie w Niemczech w miejscowości Idar – Oberstein, Tam też był, i istnieje do dziś, ośrodek barwienia agatów i chalcedonów. Jak wiadomo, kamienie te przeważnie są porowate. Budowa warstwowa agatów’ pozwala na ich pasiaste zabarwienie, gdyż poszczególne warstewki w agatach przeważnie są obdarzone różną porowatością. Warstwy o dużej porowatości, nazywane też miękkimi, łatwiej pochłaniają barwniki. Naprzemianległe z nimi warstwy twardsze o mniejszej porowatości wolniej i nie tak chętnie zmieniają swój naturalny kolor. Dzięki tak zróżnicowanym własnościom agatów można uzyskać interesujące zestawy pasów o niespotykanej w przyrodzie kolorystyce. Jednak jak wszystkie działania z minerałami, barwienie ich wymaga umiejętności, wiedzy i przede wszystkim cierpliwości.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>