Wykorzystanie bursztynu

Bursztyn bałtycki ceniły sobie ludy arabskie. Nazywali oni „złoto Północy” amber. Nazwa nawiązywała do zapachu bursztynu. Ambra – podobnie jak bursztyn – wywodzi się z morza i jest substancją silnie pachnącą, wydzielaną przez chore kaszaloty. Według wierzeń Arabów, poszukiwana do wyrobu pachnideł, lekarstw, a także preparatów pobudzających aktywność płciową, ambra, podobnie jak bursztyn, miała pochodzić z dna morza, a więc z roślin podmorskich, stężałej piany, odchodów wielkich ptaków, których żywnością były wonne zioła.

Arabowie używali bursztynu do wyrobu biżuterii, figurek szachowych, zwłaszcza różańców dla prawowiernych muzułmanów, którzy stale przesuwali w palcach wielkie korale wiązane na sznurze. Także w pięknej poezji i baśniach arabskich znalazły się fragmenty świadczące o tym, że na trwałe wpisały się uroki bursztynu w życie codzienne muzułmanów.

Miejscem, z którym było związane bogactwo bursztynowe był głównie Gdańsk. Na wielu renesansowych mapach Mierzeja Wiślana nosi nazwę sipa succini (brzeg bursztynowy).

Wykopaliska potwierdziły funkcjonowanie warsztatów bursz- tyniarzy w Gdańsku już pod koniec X wieku, zwłaszcza w zakolu Wisły i Motławy. Z początku rozwój tych warsztatów był ułatwiony, gdyż bursztynu nie zaliczano do bogactw naturalnych – stąd nie respektowano prawa władców do bursztynu zaczęło ono działać od XII wieku i książę zabierał część zbioru bursztynów.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>